Dafna Maimon
Vídeó- og tónlistarverkið Homebody rannsakar samband vitundar, mannslíkamans og heimilisins. Verkið var tekið upp í Villa Skeppet, minnsta einkahúsi sem Alvar Aalto hannaði, og þar eru „heimilis-líkamarnir“ fjórir flytjendur sem hreyfast á milli einstaklingsbundinnar nærveru og sameiginlegrar heildar. Daglegar langanir þeirra, gremja og nánd þróast í gegnum súrrealísk en blíð tónverk. Með notkun ASOCS (Authentic Stream-of-Consciousness Singing), líkamsmiðaðrar aðferðar sem listamaðurinn hefur þróað, gefur verkið visku líkamans rödd og hjálpar til við að afhjúpa grafinn sannleika um sjálfið sem er í senn hrífandi og órökrétt. Um leið raskar verkið kyrrð og yfirvegun umhverfis síns, módernísku byggingarlistarbákni eftir Aalto, með því að afhjúpa órökrétt eðli mannlegrar hugsunar sem þar á sér stað.
Homebody er samstillt, 45 mínútna vídeóverk á þremur rásum sem endurtekur sig samfellt. Hver skjár sýnir ólík herbergi og sjónarhorn úr húsinu í sýnilegum rauntíma. Flytjendurnir fara á milli skjánna þriggja og skapa þá tilfinningu að þeir fari um húsið og í gegnum marga ólíka veruleika samtímis. Innsetningin býður upp á stækkaða sýn á heimilislífið, þar sem lítið gerist þar til sköpunin verður til af sjálfu sér og brýst fram í söng; gestir, bæði þeir sem eru velkomnir og óboðnir, umbreyta heimilinu; og smávægilegar athafnir hafa áhrif sem berast í gegnum allt kerfið.
Homebody er samstillt, 45 mínútna vídeóverk á þremur rásum sem endurtekur sig samfellt. Hver skjár sýnir ólík herbergi og sjónarhorn úr húsinu í sýnilegum rauntíma. Flytjendurnir fara á milli skjánna þriggja og skapa þá tilfinningu að þeir fari um húsið og í gegnum marga ólíka veruleika samtímis. Innsetningin býður upp á stækkaða sýn á heimilislífið, þar sem lítið gerist þar til sköpunin verður til af sjálfu sér og brýst fram í söng; gestir, bæði þeir sem eru velkomnir og óboðnir, umbreyta heimilinu; og smávægilegar athafnir hafa áhrif sem berast í gegnum allt kerfið.
Leaky Teeth fjallar um endurheimt líkamlegrar þekkingar sem lykil að skilningi á rofnu sambandi okkar við náttúruna. Í miðju verksins er skálduð persóna að nafni June og hola í viskutönn hennar sem hýsir hóp forsögulegra manna. Út frá rannsóknum á hellalist frá steinöld og hinu líklega nánu og flæðandi sambandi þessara fyrstu listamanna við umhverfi sitt varð til tilraunakennd frásögn sem endurhugsar líkamlegan sársauka. Hún gerist innan viskutannar aðalpersónunnar, þar sem hrörnandi hellir úr pappamassa myndar sviðsmyndina. Í skörpum andstæðum við hellinn á líf June sér stað í glæsilegu en lekandi módernísku einbýlishúsi, Maison Louis Carré, sem arkitektinn Alvar Aalto hannaði.
Lekandi tönn June og lekandi heimili hennar gefa í skyn heimssýn þar sem allt, þar á meðal líkamar okkar, er gegndræpt; við verðum til og endursköpumst í, og í gegnum, samband okkar við hinn efnislega heim. Það eru göt alls staðar; tími, rými og líkamar leka inn í hvert annað og drekka hvert annað í sig. Við erum rækilega samofin – hvort sem okkur líkar það eða ekki.
Bio
Dafna Maimon er finnskur listamaður, búsett í Berlín og Finnlandi. Hún vinnur á mörkum gjörninga, myndbands, málverks, teikningar og gagnvirkra innsetninga. Í verkum sínum rannsakar hún hvernig horft er fram hjá þekkingu líkamans eða hún bæld í samtímasamfélagi. Með sviðsettum félagslegum aðstæðum, líkamlegum ferlum og rýmum sem hugsuð eru sem lifandi lífverur kannar hún tengsl líkama, sálarlífs og umhverfis, og tekst meðal annars á við spurningar um sjálfsmynd, að tilheyra, útskúfun og umönnun.
Húmorísk og oft absúrdísk verk hennar sækja djúpt í frásögn manneskjunnar og í hylki hennar – mannslíkamann. Í grunninn er listsköpun hennar leit að nýjum sjónarhornum á þekkingu og getu líkamans, sem geta stuðlað að sjálfsskoðun, úrvinnslu og hreinsun.
Verk hennar hafa verið sýnd á alþjóðavettvangi í stofnunum á borð við Kiasma Museum of Contemporary Art í Helsinki, Kunst-Werke í Berlín, PS1 MoMA í New York, Museum of Contemporary Art Antwerp í Antwerpen, Helsinki Biennial í Helsinki, Mahj Jewish Museum í París, Kim Center Contemporary Art í Riga, 1646 í Haag, BOAN1942 í Seoul, Salt í Istanbúl, Center for Maine Contemporary Art í Rockland, Maine, NBK í Berlín og Gallery Wedding í Berlín.
Dafna Maimon. Listamaður
Myndir á þessari síðu:
Dafna Maimon, stillur úr verkinu Homebody (2025) og Leaky Teeth (2021)
Open House Surgery er gjörningur eftir Döfnu Maimon sem er hluti af sýningunni Að holdgera byggingu sem sýnd er í Norræna húsinu í Reykjavík. Gjörningurinn fer fram í byggingu sem hönnuð var af Alvar Aalto og umbreytir hefðbundinni leiðsögn, sem alla jafna felst í miðlun á áreiðanlegum staðreyndum um kanóníska byggingarlist, í rannsókn á mannlegri hugsun og tilfinningum. Áherslan færist frá „skynsamlegri“ kynningu á hönnuðu rými yfir í að afhjúpa lifaða og skynjaða reynslu líkama og hugar í rauntíma. Allt frá því að snerta hurðarhún til tilvistarkreppu kryfur Open House Surgery sambandið milli líkama, hugar og umhverfis og umbreytir því í síbreytilegt og óútreiknanlegt tónverk um líffræðilega sjálfsskoðun.
Gjörningurinn tekur um það bil 60 mínútur og kemur listamaðurinn þar fram ásamt langvarandi samstarfsaðilum sínum, dansaranum Leah Katz og söngkonunni Jessica Gadani. Gjörningurinn fór fram 8 október.
Verkið byggir á líkamlegri og spunakenndri aðferð sem listamaðurinn hefur þróað og nefnist Authentic Stream of Consciousness Singing (ASOCS), eða „Einlægur söngur meðvitundarflæðis“. ASOCS gerir flytjendum kleift að tjá með röddinni innri skynjanir, hugsanir og tilfinningar í rauntíma og umbreyta þannig sjálfsprottinni tjáningu í persónulegt, fyndið og tilfinningaþrungið hljóðlandslag.
Gjörningurinn Open House Surgery er hluti af áframhaldandi röð verka sem eiga sér stað í byggingum finnska arkitektsins Alvar Aalto. Verkin sækja í hugmyndir hans um arkitektúr sem lifandi lífveru, þar sem líkami, umhverfi, náttúra og sálarlíf sameinast. Fyrir listamanninn, sem ólst upp í Finnlandi í fjölskyldu innflytjenda, skapa byggingar Aalto jafnframt vettvang til að rannsaka sjálfsmynd, tilfinninguna um að tilheyra og hvað það þýðir að vera „inni“.
Open House Surgery - a tour through, an open –– a walk through, a building, a… a supposedly simple orientation from room to room. But, as Werner Herzog said about psychoanalysis; the building becomes unliveable when its every corner is illuminated by harsh light, likewise, the building becomes deliciously alive when a body allows itself to really be absorbed by said building –to take over its sensorial faculties, hijack its nervous, limbic, endocrine, fluid, skeletal, and organ– yes, every system. Whose? The bodies’ or the buildings’? This happens everyday, to some degree, but to which? Maybe the golden angle – about 137.5°– supposedly also found in the human heart, according to some, but not all, opinions. Or how, according to one man, the infant takes its mother, its lover, its caretaker, all of the above, to be a part of itself. For a moment; a mirror, no boundaries, a shared biology. Architecture is biology, Aalto said. Aalto means wave, one that flooded his homeland with style. But, inside a wall is faced, stripped, licked, and punched. A floor repeatedly pounced; a chair, interrogated… yes, exactly, not the other way around like in Gestalt therapy, or maybe that’s a dialogue, or is it a monologue? Speaking alone to oneself, speaking, small and isolated, speaking, nonetheless, hoping to be heard.